عصر پنج شنبه

در آستانه ی «دار» اَم ، اراده ای ديگر

و آخرين غزل اَم ، شعر ساده ای ديگر

حديث چوبه و مرگ و ترانه و طغيان

حديث دخترِ گيسو گشاده ای ديگر

و خاطراتِ ترک خورده می شود تکرار

زمينِ یخ زده ، مردِ پياده ای ديگر

صدای خسته و سردی که با خودش می گفت:

- خوشا قساوتِ ضحاک زاده ای ديگر !

و باز سيلی یِ توفان و جنگلِ ترديد

و باز هيبتِ از دست داده ای ديگر

خدای ساکت جنگل ، نگو خدا حافظ

تو در برابرِ باد ايستاده ای ديگر !

در آستانه ی دار اَم و باز می خواهم

بنوشم از دهنِ مرگ ، باده ای ديگر ...

بهروز قاسمی

زمستان 79 – کرمان

http://sohoori.blogfa.com